ไปเสม็ดกันมาตั้งแต่วันที่ 11-13 (สวนกระแสห้ามออกจากบ้าน)
เพิ่งจะขยันอัพ ผ่านมาตั้งอาทิตย์หนึ่งแระ (นั่งอัพไปทีหนึ่ง พอ publish มันหายไปเลย เลยขี้เกียจ)
ทริปนี้เป็นทริปของเพื่อนๆ สมัยประถม (ไม่มีใครคบด้วยแระ ต้องกลับมาคบเพื่อนเก่าๆ :P)
ตอนแรกชวนคนโน้นก็จะไป คนนี้ก็จะไป ก่อนเดินทาง 1 วัน กบฏกันเป็นแถว เล่นโทรมาบอกไม่ไปกันทีละคนสองคนซะงั้น จนเหลือสมาชิกอยู่แค่ 4 คน (ศิษย์ รม. ใจเด็ด มันบอกว่า มี 2 คนตูก็ไป!!! ใช่ซี่..ก็เล่นส่งใบลาพักร้อนไปแล้วนิ) ก็นัดเจอเพื่อนๆ กันที่ฟิวเจอร์รังสิต กว่าเราจะหอบสังขารไปถึงก็สามทุ่มครึ่งแล้ว แวะกินราดหน้ากันที่คลอง 2 ก่อน เริ่มเดินทางจริงๆ ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่งได้ ไปกันเส้นมอเตอร์เวย์ ขับผ่านแม่น้ำบางปะกง เพื่อนมันบอกให้กลั้นใจอธิฐานแล้วจะสมหวัง ตูก็กลั้นใจ แต่มันแกล้งขับช้าๆ (ตูหมดลมหายใจตายไปก่อน) พอลงมอเตอร์เวย์ดันเลี้ยวผิดทางหลงไปทางบ้านบึงบ้านค่ายไปโน้น โทรถามเพื่อนที่อยู่ระยอง (บ้านจริงๆอยู่ กทม. แต่ไปทำงานแถวนั้น) มันบอกให้เทิร์นกลับมาตั้งต้นที่มอเตอร์เวย์ใหม่ ระยะทางจะใกล้กว่า (ทางที่เรากำลังหลงไปกันนั้นก็ไปได้ แต่ไกล) ก่อนถึงมอเตอร์เวย์ หลงกันอีกรอบ ดันเลี้ยวกันเข้าไปทางนิคมแหลมฉบัง สิบล้อเยอะโคตรๆ (ขณะนั้นเป็นเวลา 00.30 น.) เล่าให้เพื่อนที่อยู่ระยองฟัง มันทับถม "จะเลี้ยวไปกันทำไม สิบล้อเยอะจะตาย มันเหวี่ยงหินด้วย ดีนะที่รอดมากัน" ( _ _!!) กว่าจะถึงระยอง กว่าจะหาที่พักกันได้ ก็ปาเข้าไป 02.30 น. พักกันที่บ้านเพ ตอนแรกว่าจะไม่นอน ก็อีกไม่กี่ ชม. มันก็เช้าแล้วอ่ะ ดูตะวันขึ้นดีก่า แต่พลขับมันต้องพักผ่อนอ่ะดิ ตอนแรกก็แกล้งไม่ให้มันนอน สักพักแกล้งงัยมันก็ไม่ตื่น ตูเลยจำเป็นต้องนอนตาม (จะแฉว่า ถึงแล้วไม่อาบน้ำกันซักคน นอนกันงั้นแหละ)
เช้ามาอาบน้ำไปกินข้าวกันที่ตลาด แล้วมานั่งตกลงกันว่าจะข้ามไปเสม็ดดีมั๊ย (ตูปอดแหก กลัวกลับฝั่งไม่ได้ ก็ดันมีข่าวห้ามออกจากบ้านนิ แล้วมันก็มีข่าวเรือล่มแถวจันท์ด้วย) โทรเช็คข่าวกันให้วุ่นวาย แล้วตูก็สรุปเอาเองว่า "จะข้ามไปเสม็ด แต่ไม่ค้าง เย็นข้ามกลับมาค้างกันที่ฝั่งดีกว่า เผื่อฉุกเฉินข้ามกลับมาไม่ได้ซวยเลย การงานไม่ได้ลงไม่ได้ลา" ระหว่างตกลงกัน เราและเพื่อนศิษย์ รม. เดินออกมาดูทิศทางลม (รวมไปถึงอารมณ์ด้วย) หน้าที่พัก สอบถามสภาพอากาศกับคนแถวๆ นั้น (เค้าบอกว่าข้ามเถอะ ไม่มีอะไรหรอก) แล้วเดินลงมาที่หาดดูคลื่น (มันก็ปกติ แต่โบราณว่าอย่าไว้ใจ) เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งประมาณ 10 คนได้ วัยจ๊าบกันทั้งนั้น น่าจะเป็นรุ่น ม.ปลาย หรือไม่ก็ ปวช. ประมาณนั้น ก็เลยถามหยังเชิงดูว่า "น้องข้ามไปเสม็ดป่าวคะ" "ข้ามฮะพี่ ทำไมเหรอฮะ" สาวทอมตอบเฟ้ย "เค้าบอกว่า 12-13 พายุจะเข้าหน่ะ" "โหพี่ กัวอะไร คนเยอะแยะ" (*.*) ตูหงิกเลย โอ้...เด็กมันช่างกล้ากระไรเช่นนี้ ตูไปมั่ง!!!
ขับรถไปท่าเรือ ท่าแรกเค้าบอกว่าเรือธรรมดาเพิ่งจะออกไป ให้รออีก 50 นาที หรือจะไปสปีดโบ๊ท เราก็เลยถามว่าสปีดโบ๊ทเท่าไร คำตอบคือ "ไปกลับ 3000 ค่ะ" เพื่อนมันเลยบอกว่า "ไปธรรมดาดีกว่าคับ เดี๋ยวออกไปกินข้าวกันก่อน (ฟอร์มหาท่าเรือแห่งใหม่) แล้วค่อยกลับมาขึ้นเรือ" พอออกจากท่าแรกแล้ว ก็ไปอีกท่าหนึ่ง ระหว่างนั่งรถศิษย์ลาดกระบังหันมามองเราแล้วบอกว่า "ถ้าบอกว่าไปสปีดโบ๊ทโดยเบิ้ดแน่" (แต่เด็กกลุ่มเมื่อเช้าที่เราเข้าไปถามมันเล่นเช่าสปีดโบ๊ทไปเลยอ่ะ โอ้..ตูทำงานแล้วยังไปเรือธรรมดาเลย) เพื่อนศิษย์ รม. กะ มศว. บอกกันว่าให้เตรียมเสื้อผ้าติดไปด้วย (เผื่อตูเปลี่ยนใจค้าง...แต่ยากเฟ้ย ขอบอก ตัดสินใจแล้วไม่เปลี่ยนง่ายๆ) ที่อยากค้างก็คือศิษย์ รม. มศว.นี่งัยก็ได้ แต่ตูกะลาดกระบัง ไม่อยากค้างอย่างออกนอกหน้า
ข้ามไปเสม็ด ลงกันที่อ่าววงเดือน ก็สวยดีน้ำใสมากๆ ติดใจๆ (และแล้วก็ไม่มีใครหยิบเสื้อผ้าติดมากันซักคน ศิษย์ลาดกระบังชี้โพลงให้กระรอก มันบอกว่าบนเกาะมีขาย ฮ่วย..) ศิษย์ รม. กะ มศว. เดินหาที่พัก สอบถามราคากันให้วุ่น (มันบอกคราวหน้าจะมาพัก) ส่วนตูง่วงนอน..(ตอนเค้าหลับดันไม่หลับ) ศิษย์ลาดกระบังหาที่นั่งได้เป็นซุ้มหน้าที่พักของวงเดือนรีสอร์ท พวกเราก็ทำตลกยึดนั่งกันซะเลย ทำฟอร์มเป็นเหมือนแขกพักรีสอร์ทเค้าอ่ะ ตูเลยได้ที่นอนตรงนั้นแหละ หลับไปได้ตื่นหนึ่ง ลงเล่นน้ำกะศิษย์ รม.กัน 2 คนตอนบ่าย 2 (เล่นกันตอนเย็นไม่ได้เพราะบ่ายสี่โมงครึ่งต้องขี้นเรือกลับฝั่ง) ร้อนโคตรๆ เล่นกันแป๊บเดียวก็ขึ้น แล้วตูก็เริ่มง่วงอีกรอบ ใกล้เวลาขึ้นเรือกลับศิษย์ลาดกระบังพูดขึ้นมา "ค้างกันมั๊ย พายุมันไม่เข้าแล้วอ่ะ" แม่งงงงงง....
กลับมาถึงฝั่งหาซื้อของฝากกันแถวๆ ท่าเรือนั่นแหละ แล้วก็ขับรถไปพัทยากัน ตอนแรกตกลงกันว่าจะเที่ยวพัทยา ดูคาบาเร่ ดูอะไรกันไปตามเรื่อง แต่กว่าจะหาที่พักที่ถูกใจได้ก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว กว่าจะอาบน้ำ
เสร็จกันก็สี่ทุ่มแระ ท้องเริ่มหิว ไปตระเวนหาของกินไกลๆ ไม่ไหว เลยต้องฝากท้องไว้กะร้านใกล้ๆ ที่พัก ก็ได้ร้านเนี๊ยะ http://www.suttangrak.com/ แต่เรากินกันที่สาขาหาดจอมเทียน บรรยากาศดีมากๆ นั่งกันจนรากงอก เด็ก รม.บอกว่า "ไม่ไปไหนแล้วเนาะ นั่งกันอยู่นี่แหละ" มศว. กะลาดกระบังสั่งเบียร์มากิน แล้วตูจะกินน้ำเปล่าได้จะใด (เดี๋ยวต้องหารค่าเบียร์กะมันด้วยนิ อิอิ) ก็เลยกินกะเค้ามั่ง แต่กินไปได้แค่แก้วเดียว (ไม่ชอบอ่ะ มันขมๆ) มาตอนหลังเด็กที่ร้านเค้ารินให้อีก เราบอกว่าไม่เอาแล้ว เด็กมันก็ขยั้นขยอรินให้อีก ศิษย์ลาดกระบังเสียดายของมันบอกเอามาเดี๋ยวมันกินเอง :D ก่อนกลับที่พัก ศิษย์ รม.สั่งบลูฮาวายมากิน อร่อยดีหว่ะ รู้งี้สั่งกินตั้งแต่แรกก็ดีแระ กว่าจะกลับที่พักกันได้ก็เกือบตีหนึ่ง หลับเป็นตายกันทุกคน
เช้าตื่นกันสองโมงเช้า (ทั้งๆ ที่ตอนดินเนอร์ตกลงกันว่าจะออกจากที่พักอย่างช้าไม่เกิน 08.30 เพื่อที่ตูจะกลับถึงเมืองกาญจน์ไม่มืด) แล้วกว่าจะอาบน้ำกว่าจะเสด็จกันได้ก็เกือบสิบโมงแล้ว ไปหาข้าวเช้ากินกัน (มื้อนี้ฝากท้องกันไว้ที่ร้านแม่ศรี..ถ้าจำไม่ผิดนะ) อาหารอร่อยดี แยกย้ายกันกลับบ้านตอน 11 โมงได้ ส่วนเราถึงบ้านจริงๆ ก็ทุ่มตรง
ก็สนุกมากๆ และบรรยากาศก็สวยมากๆ สัญญาว่าถ้าว่างเมื่อไร จะกลับไปเยี่ยมอีกแน่นอน แต่เป้าหมายต่อไปคงจะเป็นอ่าวลุงดำแทน หรืออาจจะเป็นมันนอกก็ได้ :P
ปล. เพิ่งจะกลับมาเริ่มทำมาหากินได้อาทิตย์เดียว แม่งเพื่อนโทรมาอีกแระ ทริปต่อไปเกาะช้าง....(ตูกัดก้อนเกลือกินก่อน เก็บตังเที่ยว :D)
ความสุขของคนโสดมันก็คือการได้ไปเที่ยวกะเพื่อนๆ นิแหละว๊าาา
